«Διατηρώ την αξιοπρέπεια της ενοχής μου» (Φρειδερίκος Νίτσε)

«Διατηρώ την αξιοπρέπεια της ενοχής μου» (Φρειδερίκος Νίτσε)

Του Βασίλη Θεοδωρόπουλου

Δεν γράφω, αγαπητοί μου φίλοι, για όσους έχουν αποφασίσει (έστω και στο υποσυνείδητό τους) να «πετάξουν πετσέτα» ή να σηκώσουν «λευκή σημαία».
Δεν γράφω για τους μοιρολάτρες και τους μεμψίμοιρους.
Χίλια δίκια νά `χουν (γι’ αυτά που γκρινιάζουν), χάνουν το δίκιο τους. Γιατί τίποτε δεν άλλαξε από αθεράπευτους γκρινιάρηδες κι από παθολογικούς μοιρολάτρες.
Αλλά για τους πεισματωμένους γράφω, που αποφάσισαν να παλέψουν για «περισσότερο φως», όταν γύρω τους έπεσε πήχτρα σκοτάδι…
Γι’ αυτούς τους τελευταίους – και μόνο γι` αυτούς – γράφω…
Κι ως γνωστόν το σκοτάδι της νύχτας είναι πιο πυκνό, λίγο πριν αρχίσει να χαράζει…

Στην περίοδο της κρίσης: Όσοι αγαπούν τον τόπο τους, αναζητούν διέξοδο.
Όσοι είναι κι ευφυείς, πέρα από διέξοδο, αναζητούν άμυνες κι ευκαιρίες.
Όσοι έχουν και πολιτική αντίληψη, πέρα από διέξοδο, άμυνες κι ευκαιρίες, αναζητούν και τη δικαιοσύνη.  Αλλά δεν το φωνάζουν πριν την ώρα του.

Αντίθετα: Οι ηλίθιοι αναζητούν πάντα τους φταίχτες.
Κι οι φανατικοί προτείνουν και στήνουν τα ικριώματα.
Κι οι ηλίθιοι, πού `ναι και φανατικοί κι επικίνδυνοι, θεωρούν υπεύθυνους μιας εθνικής κρίσης και μιας (επικείμενης) εθνικής καταστροφής, όλους τους άλλους!

Άντε τώρα στα δικά μας.

Δικαιοσύνη, Πατρίδα κι αληθινή Δημοκρατία, είναι, κατά τη γνώμη μου, η «τρισυπόστατη μεγάλη ιδέα», για την οποία φωνάζει όλος ο κόσμος και κανείς δεν τον ακούει! Ακούνε μόνο όσοι έχουν «κλείσει στην καρδιά του την Ελλάδα μας»… Επειδή την πατρίδα μας την υποβαθμίζουν, τη χλευάζουν ή την συκοφαντούν δεξιά κι αριστερά οι διοικούντες, δεν πάει να πει ότι έχει χάσει τις αξίες της. Το αντίθετο μάλιστα.  Κι αυτό συμβαίνει, γιατί σε  τελική ανάλυση, στην Ελλάδα «δεν ζουν μόνο Οδυσσείς, αλλά και …Μνηστήρες». Και πάνω απ` όλα, αυτός ο τόπος δίδαξε πως να γράφεται η ιστορία, μ` αίμα αντί για μελάνι. Να το θυμούνται πολύ καλά οι απανταχού χλευαστές και συκοφάντες, ημεδαποί κι αλλοδαποί.

«Ο ρόλος των κερδοσκόπων στην ελληνική κρίση ήταν πολύ-πολύ μεγάλος. Το πρωτογενές έλλειμμα της Ευρώπης δεν είναι άσχημο σε σύγκριση με αυτό των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και άλλων κρατών» (Ναθάνιελ Ρότσιλντ, Les Echos, Φεβρουάριος 2010). Ο Πώλ Βόλκερ, υποστήριξε στο Λονδίνο ότι «η Ελληνική Κρίση δημιούργησε το πρόβλημα μιας ενδεχόμενης αποσύνθεσης του Ευρώ», προκαλώντας πανικό στις «αγορές».

 

«Οι Ρότσιλντ εισήγαγαν τον κανόνα του χρήματος στην ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν έχουμε πλέον έθνη, αλλά οικονομικές επαρχίες». (New York Times, 8-7-1937)

 

Η ευχή που όλοι κάνουμε και μάλιστα ορισμένοι από μας υπερθεματίζουν, λέγοντας : «δεν πρέπει να μείνουμε στα λόγια», δυστυχώς δεν έπιασε. Τελικά μείναμε σ’ αυτά και μόνο σ’ αυτά. Ο Σαββόπουλος, τελικά, δεν έχει δίκιο: «Την ιστορία δεν τη γράφουν οι παρέες»… Έτσι φαίνεται, τουλάχιστον ως τώρα… Είναι, όμως, έτσι; Δεν το πιστεύω…

 

«Διατηρώ την αξιοπρέπεια της ενοχής μου» βροντοφώναζε ο Φρειδερίκος Νίτσε.

 

Ναι, διατηρούμε αξιοπρεπώς τις ενοχές μας, βλέποντας την Πατρίδα να διαλύεται και να πουλιούνται οι συμπατριώτες μας, ιδιαίτερα οι νέοι στα μοντέρνα «σκλαβοπάζαρα» του κόσμου, τη Δικαιοσύνη «να υποκλίνεται δουλικά» στους ημεδαπούς κι αλλοδαπούς αφέντες μας (πλην των θαρραλέων δικαστικών των τελευταίων μηνών) και τη Δημοκρατία μας, με το Σύνταγμά μας, να καταλύονται με κορωνίδα την τελευταία «συνταγματική εκτροπή» της Κυβέρνησης Παπαδήμου.

Η Πατρίδα μας, «Primus inter pares» (Ελληνικά: Πρώτος μεταξύ ίσων, Αγγλικά: the first among equals or first among peers) μεταξύ των άλλων ευρωπαϊκών λαών, με βάση την Ιστορία και τον Πολιτισμό της, κατάντησε με τη δική μας ανοχή απέναντι σ` αυτούς που την κυβερνούν, «μια χώρα που ζητιανεύει δάνεια», όχι για ν` αποχτήσει τη χαμένη της τιμή και περηφάνια, αλλά απλά να …επιβιώσει! Κανείς, εξάλλου,  δεν ενδιαφέρεται να προβάλλει τον πολιτισμό μας εν μέσω κρίσης: 200 φεστιβάλ σ` όλη τη χώρα το περασμένο καλοκαίρι, 120 θέατρα αυτές τις μέρες μόνο στην Αττική! Συνέδρια και διεθνή forum κάθε σχεδόν μήνα, πρωτότυπα τεχνολογικά επιτεύγματα στα πανεπιστήμια… Άσχετο το που καταλήγουν όλα αυτά, είναι ωστόσο κριτήριο του ότι το πνεύμα καλλιεργείται στον τόπο μας, εις μάτην των εσωτερικών ή εξωτερικών προβλημάτων μας!

Μήπως, αγαπητοί μου φίλοι, πρέπει ν` αλλάξουμε στάση;

Μήπως πρέπει να δούμε κομματάκι έξω απ` το στενό ορίζοντα της μιζέριας μας;
Μήπως πρέπει να «βγάλουμε το γράσο από τα μάτια μας»;
Μήπως πρέπει να δούμε τη χώρα μας, τις δυνατότητες και τις προκλήσεις της, «απ’ έξω» κι «από μακριά», για να καταλάβουμε, πως θα επιβιώσουμε μέσα στην κρίση (όχι μόνο αυτή που ζούμε – αλλά κι αυτή που έρχεται!);
Όσο «βράζουμε στο ζουμί μας», το πρόβλημα θα διογκώνεται, γιατί δεν είναι η κρίση, αλλά η μοιρολατρεία μας που μας δυσκολεύει. Και τότε αυτό που χρειαζόμαστε, δεν είναι η πολιτική ανάλυση, αλλά η …ψυχανάλυση!

Με λίγα λόγια και ξεκάθαρα.

Σ` αντίβαρο με τις «εν πολλοίς» ακαταλαβίστικες  και πολυδαίδαλες «οικονομικές αναλύσεις», μπορούμε να προωθήσουμε και να υλοποιήσουμε  μόνοι μας «την ιδέα μιας κοινωνίας απεγκλωβισμένης από το δικό τους χρήμα», μέσα από μια:

ü  -Aνταλλακτική οικονομία,
-Aυτοπαραγωγή και διάθεση των προϊόντων μας,
-Επαγγελματική αλληλοϋποστήριξη,
-Κατάργηση των πιστωτικών καρτών,
-Κατάργηση αγορών από τις πολυεθνικές εταιρείες,
-Αδιαφορία για τους δείκτες των χρηματιστηρίων τους, (αν βουλιάξουν δικό τους πρόβλημα!)
-Μια πολυεπίπεδη Αντίστασή μας…

Απ` την άλλη μεριά τα ΜΜΕ, χτες, μας βομβάρδισαν με το «κακόγουστο παιχνίδι» των Μέρκελ – Σαρκοζί, να παίζεται με φόντο κι υπόκρουση μιας κακέκτυπης ταινίας φρίκης.

Για τη χώρα μας, το πρόβλημα, που θέλουν να μας παρουσιάσουν, είναι η «αδήριτη», δήθεν, ανάγκη της υπογραφής μιας άγνωστης σε μας Νέας Δανειακής  Σύμβασης, που θα μας επιτρέψει – λένε – να αποφύγουμε τα χειρότερα…

Αλλά τι είναι, λοιπόν, η Συμφωνία που παρουσιάζεται ως πανάκεια; Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η εξασφάλιση των εγγυήσεων στους δανειστές μετά το τζόγο για τον επόμενο τζόγο, πως δηλαδή θα πάρουν κι άλλες «μάρκες για το παιγνίδι»  τους κι ενώ μεν εκείνοι δεν δανείζονται, εμείς δανειζόμαστε για να χρηματοδοτούμε το τζόγο τους.

Αυτοί που κόπτονται τώρα για την Εθνική Συνεργασία της κυβέρνησης Παπαδήμου, είναι οι ίδιοι, που τότε, όταν χρειάζονταν Εθνική Συστράτευση του δυναμικού της χώρας, του πιο συνειδητού κι ικανού κομματιού του Ελληνικού λαού, το άφησαν παραγκωνισμένο κι απομονωμένο στο περιθώριο. Τότε και χρόνος υπήρχε και διάθεση υπήρχε.

Η αναζήτηση του Ηγέτη, που θα μπορέσει να βγάλει την Πατρίδα απ` το φαύλο κύκλο της παγκόσμιας κρίσης, θα πρέπει να γίνει οπωσδήποτε απ` το λαό, όχι απ` τα λειτουργούντα κόμματα. Η Δημοκρατία κι η Ελευθερία, ως ύψιστα ιδανικά, είναι τα όπλα, με τα οποία ένας πραγματικός Έλληνας ηγέτης θά `πρεπε πρώτα να θωρακίσει το  χώρο του, για να δώσει ένα όραμα κι ελπίδα σ` όλη τη κοινωνία, δεν είναι στην προτεραιότητα των καρεκλοκένταυρων πολιτικών προσώπων, που ο καθένας τους πρώτα και κυρίαρχα ενδιαφέρεται για τα όποια προσωπικά του ωφέλη. Ο συμβιβασμός με τα συγκροτήματα των εργολάβων κι η λογική του «βάζω τον λύκο στο μαντρί για να τον πιάσω με το καλό», μόνο πρόσκαιρα ωφέλη φέρνει, κυρίως, όμως, μακροχρόνια δεινά .

Όταν μαζικά αντιδρά ο λαός κι η συμμετοχή του αγγίζει ανησυχητικά για το σύστημα της εξουσίας επίπεδα, ψεκάζεται, δέρνεται, η ιστορία τελειώνει γρήγορα κι εύκολα.

Το ερώτημα συνεπώς – για να μην κοροϊδευόμαστε – είναι:

Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα Πολιτικός Φορέας, που να μπορεί να εκφράσσει την αντίθεση του κόσμου, στην πολιτική της καταστροφικής υποταγής, στα κελεύσματα της γνωστής, εγχώριας και διεθνούς κλίκας;

Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα πολιτικός φορέας, που είναι έτοιμος να εφαρμόσει συγκεκριμένη, πειστική, ανεξάρτητη Ελληνική Πολιτική;

Πριν απαντήσουμε, ας σκεφθούμε, ότι η πολιτική είναι πράξεις, αποφάσεις, επιλογές.
Πολιτική δεν είναι οι διαπιστώσεις, οι εκθέσεις ιδεών, οι γενικόλογες διακηρύξεις (όλο λάδι, λάδι κι από τηγανίτα τίποτα…).

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τέτοιος πολιτικός φορέας (γιατί ένα πρόσωπο δεν αρκεί) δεν υπάρχει. Γι αυτό και συνεχίζουμε «να πέφτουμε με το κεφάλι», μέχρι να ζήσουμε την ολοκληρωτική καταστροφή.

Ο λαός δεν μπορεί να ξεσηκωθεί χωρίς να έχει έτοιμη μια εναλλακτική λύση. Τις προηγούμενες μέρες στη Βουλή, ακόμη κι η κα Παπαρήγα είπε ότι δεν χρειάζεται να γίνουν εκλογές, ότι ο λαός πρέπει να υπομείνει καρτερικά τα δεινά που θα έρθουν κι ότι μάλλον θα έχουμε μεγάλο πόλεμο στην περιοχή. «Οι μάσκες πέφτουν» πολύ γρήγορα και στην Αριστερά. Ο κ. Κουβέλης έτρεξε να δώσει στήριγμα στο υπό σήψη ΠΑΣΟΚ. Στη ΝΔ ,που αυτή την εποχή είναι κυβέρνηση – αντιπολίτευση, «οι μάσκες έπεσαν» πρόσφατα, με τη στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ο κ. Σαμαράς, ήδη, φτιάχνει τις συμμαχίες του με το κατεστημένο των ΜΜΕ.

Κι από λόγια χορτάσαμε… Λόγια, λόγια, λόγια!!!

Ο κόσμος δεν μπορεί ν` αντιδράσει αποτελεσματικά, αν δεν έχει πολιτική κάλυψη.
Τουτέστιν, αν δεν υπάρχει ανάλογος πολιτικός φορέας να εκφράσει την αγανάκτηση του κόσμου, προσφέροντας παράλληλα διέξοδο, με συγκεκριμένες, χειροπιαστές λύσεις, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει.

Μια πιο απλή ερμηνεία.
Επειδή η πολιτική ζωή της χώρας έχει προ πολλού εντελώς ευτελιστεί.
Ο κόσμος που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, δεν κατεβαίνει στους δρόμους, γιατί εκτιμά πως το κόμμα του κυβερνά . Της ΝΔ, γιατί είναι έξω από τον κομματικό πολιτισμό του. Του ΚΚΕ (που θέτει ως άμεσο στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας ) το κάνει, μόνον  όταν πάρει κομματική εντολή .Απομένει ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει πιο περιορισμένες δυνατότητες κινητοποίησης .Για το ΛΑΟΣ δεν συζητώ.

Όσοι, εξάλλου, κινητοποιούνται, τα ΜΜΕ τους καταλογίζουν τα μύρια όσα.

Η νεολαία; Το ένα της μέρος, το κομματικοποιημένο, εμπίπτει στην παραπάνω λογική, το υπόλοιπο ασχολείται με το Ιντερνετ, το face book και τις …καφετέριες…
Έτσι απλά.

Οι πολλοί, συνεχίζουν να πηγαίνουν στην δουλειά τους, προσευχόμενοι να μην την χάσουν, κάποιοι τρέφουν ακόμη ψευδαισθήσεις ότι τους προστατεύουν «…οι συλλογικές συμβάσεις», οι περισσότεροι σπεύδουν στις εφορίες και στη ΔΕΗ για να πληρώσουν «τα σουλτανικά χαράτσια» κι όλοι ασχολούνται με τα συγκριτικά οφέλη της πετρελαιοκινήσεως και των κινητήρων τουρμποντήζελ… και πως θ` αλλάξουν αυτοκίνητο…

Ο λαός, με την ευρεία, όχι την παραδοσιακή αριστερή έννοια της «εργατιάς» (Ποιας; Εξαίρεση οι χαλυβουργοί, που ζωή νά `χουν, απεργούν 40 και μέρες, οι εργάτες της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, ποιοί άλλοι; Αφού η βιομηχανία, είτε …έκλεισε, είτε …δημοσιοποιήθηκε!), αλλά του κυρίως τμήματος του πληθυσμού αγανακτεί, αλλά πειθαρχεί!!!

Εξάλλου πάντα αγανακτούσε για τους φόρους – γι’ αυτό τους έκλεβε -, πάντα έβριζε τους «επάνω», αλλά και ταυτόχρονα «τους έγλυφε για να διορίσει τα παιδιά του», ορκιζόταν ότι δεν θα ξαναψηφίσει τους «ξεφτίλες», τους «κλέφτες»,  αλλά μυστηριωδώς τους ξαναψήφιζε, να πως ξανακυβερνούσαν εναλλάξ οι ίδιοι και οι ίδιοι… Πάντα λοιπόν αυτός «ο κακομαθημένος λαός» αγανακτούσε,  αλλά συμβιβάζονταν πάλι και πάλι ξανά…

Το καλό της παρούσας κρίσης, είναι το γεγονός πως οι άνθρωποι γκρεμίζουν σιγά- σιγά «τα κάγκελα της καταναλωτικής τους φυλακής», που τους κράταγαν απομονωμένους,  φυλακισμένους σε ισόβια, κι ανταμώνουν ξανά «οι παρέες». Κι αν ακόμη δεν είναι έτοιμες «να γράψουν ιστορία», κατά τον Διονύση, ωστόσο η ζεστή ανθρώπινη ένωση είναι το καλύτερο φυτώριο ιδεών, είναι το χωνευτήρι της ζωής για την καταξίωση του νου. Στη δική μας συντροφιά, λ.χ., ο φίλος μας ο Δημήτρης, μας κυκλοφόρησε ένα κείμενο, που εκτιμώ πως αντικατοπτρίζει το τι συμβαίνει σήμερα στον τόπο μας και το οποίο θέλω να μοιραστώ μαζί σας…

Γράφει, ανάμεσα σ` άλλα, ο Δημήτρης:

«… Μου έκανε εντύπωση, η αγωνία που υπάρχει στον κόσμο, η δίψα τους για ενημέρωση, συζήτηση και αναζήτηση απαντήσεων. Διέκρινα επίσης, ανεξάρτητα από τις «κομματικές» προτιμήσεις τους, ως προς τις εκλογές, την διάθεση όλων να «πετάξουν παρωπίδες και αγκυλώσεις του παρελθόντος» και να αναζητήσουν πειστικές και ξεκάθαρες απόψεις, μακριά από «στείρους κομματικούς πατριωτισμούς».  Εξ’ άλλου, κι ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσουν, φαίνεται ότι οι κομματικές παρατάξεις δεν καλύπτουν κανένα πλέον απόλυτα και σταθερά, όπως ίσως συνέβαινε στο παρελθόν.

Το γεγονός αυτό, κατά την άποψη μου, αποτελεί τεράστια ευκαιρία, αφού γκρεμίζονται τείχη, που εμπόδιζαν την ειλικρινή επικοινωνία μεταξύ «καλοπροαίρετων» ανθρώπων με διαφορετικές ιδεολογικό – πολιτικές προσεγγίσεις.

Επίσης πιστεύω ακράδαντα, ότι αυτή η κρίση αποτελεί ευκαιρία  για την προώθηση μιας πραγματικά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ μεταρρύθμισης, γύρω από την οποία θα συσπειρώνεται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών κι η οποία θα οδηγήσει στην κατοχύρωση των βασικών δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα θα επιτρέψει, πάνω σε υγιέστερη βάση, σε όλους μας, να επαναπροσεγγίσουμε τις ιδεολογίες, μακριά από τις σκοπιμότητες του παρελθόντος, που εκπόρνευαν τις ίδιες τις ιδεολογίες και διαπόμπευαν την έννοια της Δημοκρατίας. Υπάρχει φυσικά κι ο κίνδυνος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μη βρουν διέξοδο στις ανησυχίες τους (κι είναι πολύ πιθανό αυτό να συμβεί, αν λάβει κανείς υπόψη του τα σημερινά κόμματα) και να καταλήξουν σ` ένα ακόμη μεγαλύτερο ατομισμό, που θα συνδυάζεται (ίσως) και με στροφή προς συντηρητικότερες απόψεις και θέσεις.

Θεωρούμε ότι στα χρόνια που έρχονται, η «κοινωνία των πολιτών» θα πρέπει ν` αποκτήσει περισσότερη δύναμη κι ισχύ έναντι των κομμάτων και δίνουμε όσο πιο οργανωμένα μπορούμε την μάχη αυτή, μεγαλώνοντας την δική μας ομάδα, όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά και προσπαθώντας να συνδεθούμε μ` άλλες ανάλογες ομάδες, συμβάλλοντας έτσι στην δημιουργία μιας νέας, ευρύτερης και «τεχνολογικά» πιο προηγμένης, «εκκλησίας του δήμου», αλλά και στην ανάδειξη και στήριξη νέων μορφών πάλης, που θα συσπειρώνουν τους δημοκρατικούς πολίτες γύρω απ` τα προβλήματα τους, αλλά και πάνω στην βάση της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας και του αμοιβαίου σεβασμού.

Δεν ξέρω, ίσως ν` ανησυχώ περισσότερο απ` όσο πρέπει, ή να «αγχώνομαι» περισσότερο απ` όσο πρέπει, αλλά νοιώθω πολλές φορές, ότι ενώ υπάρχουν ειλικρινείς κι υπέροχες ευαισθησίες, από πολλούς ανθρώπους, αυτές χάνονται μέσα στην καθημερινότητα και στην ατομικότητα, που το «σύστημα» μας έχει επιβάλλει…»

Η οικονομία μας μπήκε πλέον «στον σίφωνα της δίνης του μαύρου κύκλου της ύφεσης», που την έβαλαν. Οι καταστάσεις θα επιταχυνθούν μέσα στο 2012. Απ` τις αρχές του, τα πράγματα θ` αρχίσουν «να στριμώχνουν», γι` ακόμη και πιο πολύ κόσμο. Λ.χ. αρκετός κόσμος πορεύεται με «μαύρα λεφτά». Αυτά σιγά-σιγά θα μειώνονται εκ των πραγμάτων κι έτσι θα προστίθενται κι αυτοί στον «φαύλο κύκλο». Καλά θα κάνουν, λοιπόν, τα «μεγάλα κεφάλια» ν` αφήσουν της «Παπαδήμιες αλχημείες» και να προκηρύξουν το συντομότερο εκλογές, ακόμα κι αρχές Φεβρουαρίου.

Η δεινή κατάσταση της οικονομίας και το κυριώτερο, της πλειοψηφίας του λαού, θα επιδεινωθεί μ` εκθετικούς ρυθμούς το 2012.

Μέχρι τον Οκτώβριο – Νοέμβριο του 2012, οι περισσότεροι των συμπολιτών μας, θ` αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.

Κάντε εκλογές άμεσα.

Εκτονώστε κάπως την κατάσταση, προτού η χώρα μπει σε πραγματικά μεγάλες περιπέτειες. Δεν υπάρχει άλλη υπομονή στον κόσμο!!!

Δεν θέλουμε το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», για να είμαστε στοιχισμένοι και χειροκροτητές. Η «νοοτροπία ΠΑΣΟΚ» ήταν αυτή, που διαβρώνοντας συστηματικά όλη την κοινωνία κι όλα τα κόμματα, μας οδήγησε ως εδώ… Έτσι, λ.χ., ωρισμένοι αρθρογραφούσαν, για την «διαφορετικότητα» της πρότασης για την «εργασιακή εφεδρεία», χωρίς να βλέπουν την «…κερκόπορτα»… Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, όσοι έχουν «γαλουχηθεί με τις αξίες και τη νοοτροπία του ΠΑΣΟΚ», δεν θέλουν σκέψη, κριτική ή απόψεις, αλλά απλά και μόνον «χειροκροτητές». Ζητούν τι; Ν` αποδεχτούμε «τις ύβρεις» του κ. Αντιπροέδρου; Ας μην …διαδηλώσουμε, λοιπόν… Ν` αποδεχτούμε τον κ. Παπακωνσταντίνου;  Ή το «δούλεμα» του κ. Βενιζέλου για τον «φορολογικό μας πατριωτισμό και την αξιοπρέπεια»; Με σχεδόν 1,000,000 άνεργους; Με ύφεση;
Πλέον η πλειοψηφία του λαού δεν μιλά γι` «αξιοπρεπή διαβίωση», αλλ` απλά για «επιβίωση». Κι η αντίδραση δεν θ` αργήσει… Η μάχη θα ξεκινήσει σύντομα… και στη μάχη δεν χρειάζονται «…Ωσαννά»,  αλλά διαταγές κι ιαχές κι όχι αχός… επινίκιων  χειροκροτημάτων…

«Όταν ακούς τους βολεμένους να μιλούν για τους νηστικούς,
είναι σαν ν` ακούς πόρνες να μιλούν για την παρθενία…
Ακόμη κι αν θυμούνται τι είναι, το `χουν πουλήσει σε κάποιον προαγωγό…»

Πιστεύω πως άμεση ανάγκη έχει η ελληνική κοινωνία να μάθει να συζητά, σ` ομάδες,  σε παρέες, ο καθένας μας ν` αποκτά συντρόφους, συζητητές… Εκεί θα γίνει το εκκολαπτήριο των νέων ιδεών, όχι πια στα κόμματα ή στις οργανώσεις… Εκεί άλλωστε, θ` αρχίσει να παίρνει «σάρκα κι οστά» η πολυπόθητη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, που πρέπει άμεσα να εκφρασθεί. Έτσι θα ενωθεί, ώστε συνολικά ν` αντιδράσει. Κατά την άποψη μου, λοιπόν, υπάρχουν οι εξής εναλλακτικές προτάσεις:

-Ή συνεχίζουμε έτσι, όπως τώρα, σαν παρέα, να χαιρόμαστε την ανταλλαγή απόψεων και την συντροφιά ο ένας του άλλου, ή όλοι μαζί, όποτε νοιώθουμε αυτή την ανάγκη, ή όποτε είναι δυνατόν.

-Ή θεωρούμε, ότι πράγματι έχουμε κάτι να «πούμε», όχι μόνο για εμάς, αλλά και για άλλους και προσπαθούμε τους προβληματισμούς μας κι αυτή την δραστηριότητα να την οργανώσουμε καλλίτερα, ώστε να μεγιστοποιηθούν οι ευεργετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ μας.

Σ` αυτόν τον αγώνα, κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος…!!!

 

……………………………………………………………………………………………………………

ΥΓ. Έχουμε, λοιπόν, ανάγκη εκτός απ` τη συλλογικότητα, ν` αναπτύξουμε και τη δημοσιοποίηση των σκέψεων και των δραστηριοτήτων, τόσο των δικών μας, όσο κι άλλων ομάδων  ή μεμονωμένων πρωτοβουλιών, που πέφτουν στην αντίληψή μας. Αυτός ο  «επικοινωνιακός μηχανισμός»,  δεν είν` απλά μια μορφή για ν` αντλούμε ελπίδα και θάρρος, είν` αντίστοιχος  «μηχανισμός» μ` εκείνον που χρησιμοποιούν κι εκείνοι που θέλουν να μας πισωγυρίσουν…  Ας τους προλάβουμε κι ας τον χρησιμοποιήσουμε καλλίτερα απ` αυτούς.

 

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ: Ας διαβάσει όποιος θέλει, το βιβλίο «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο βίο», σελ.8-9, εισαγωγικό κείμενο: Θωμάς Γκόρπας, εκδ. Σπηλιώτη…

Σχόλια στο facebook

Σχόλια

Υποβολή σχολίου