Γ. Ελευθερίου προς ΠΙΣ και ΙΣΑ: Αντιδράστε στα λιβελογραφήματα κατά των ιατρών του protagon.gr

 Η συκοφαντία είναι η δύναμη των δειλών

Αθήνα 22/7/2014

Ανοικτή επιστολή προς τους Προέδρους και τα ΔΣ του ΠΙΣ και ΙΣΑ

Αγαπητοί συνάδελφοι

Τις τελευταίες μέρες το σύνολο των ιατρών βιώνει μία άνευ προηγουμένου επίθεση λάσπης από άρθρα κονδυλοφόρων που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα www.protagon.gr ! Πρόκειται για άρθρα μνημεία λαϊκισμού, παραπληροφόρησης, κιτρινισμού και μισαλλοδοξίας κατά του ΣΥΝΟΛΟΥ της ιατρικής κοινότητας.

Τα κατάπτυστα και συκοφαντικά κείμενα πρέπει να τύχουν ΑΜΕΣΩΝ ενεργειών από μέρους σας, να εξαντλήσετε ΟΛΕΣ τις προβλεπόμενες νομικές ενέργειες προκειμένου να προστατέψετε το κύρος του ιατρικού λειτουργήματος όπως προβλέπεται άλλωστε από τους σκοπούς της ύπαρξης των ιατρικών συλλόγων.

Η υπομονή της πλειονότητας των Ελλήνων ιατρών που καθημερινά μοχθούν για την υγεία των πολιτών κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας και με αμοιβές τριτοκοσμικών χωρών έχει πλέον ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ !

ΣΑΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΠΡΑΞΕΤΕ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΑΣ

 
Δρ. Γεώργιος Ελευθερίου
Αγγειοχειρουργός
Μέλος ΔΣ ΙΣΑ
Μέλος Ανωτάτου Πειθαρχικού Συμβουλίου ΠΙΣ
 
 

Παραθέτω τα κατάπτυστα λιβελογραφήματα προς ενημέρωση των συμβουλίων σας και των συναδέλφων ιατρών

 
«Φάμπρικα» το φακελάκι στον ΕΟΠΥΥ
venizelos-120x120-thumb
 
του Βσίλη Βενιζέλου
 
 
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι το απαράδεκτο και φρικαλέο φαινόμενο γιατρών οι οποίοι απαιτούν φακελάκια δεν ευδοκιμεί αποκλειστικά, ίσως μάλιστα ούτε κυρίως, στο ΕΣΥ της χώρας…Μπορεί να κυριάρχησε στην επικαιρότητα και τη δημοσιότητα η επ’ αυτοφώρω σύλληψη του διευθυντή-καρδιοχειρουργού του νοσοκομείου της Αθήνας «Ευαγγελισμός», αλλά οι απαιτήσεις για φακελάκι από γιατρούς του πρώην ΙΚΑ και νυν Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) είναι εξαιρετικά συνήθεις, ιδιαιτέρως, μάλιστα, στις χειρουργικές ειδικότητες, όπως για παράδειγμα στην ειδικότητα των χειρουργών-οφθαλμιάτρων.

Μια απλή εγχείριση καταρράκτη σε ασφαλισμένο του ΕΟΠΥΥ, από χειρουργό-οφθαλμίατρο του Οργανισμού, ο οποίος συνεργάζεται και χειρουργεί σε μια κάποια ιδιωτική κλινική των Αθηνών, κοστίζει πολλά «μαύρα»! Αφού καταβάλει ο ασφαλισμένος τα εκ του νόμου προβλεπόμενα στο ταμείο της κλινικής, «τα υπόλοιπα θα τα βρείτε με τον γιατρό», θα του πει ο επικεφαλής του ταμείου της κλινικής… Ο ασφαλισμένος, στη συνέχεια, θα υποχρεωθεί να καταβάλει «μαύρα» κάποιες εκατοντάδες ευρώ στον χειρουργό-οφθαλμίατρο, αλλά και ένα μικρότερο «μαύρο» ποσό για τον αναισθησιολόγο!

Τα στοιχεία υπάρχουν στη διάθεση των αρμοδίων…

Επί τη ευκαιρία, υπάρχει και ένα άλλου είδους «φακελάκι», το οποίο ζητούν μεταξύ άλλων κάποιοι εκ των συμβεβλημένων οφθαλμιάτρων του ΕΟΠΥΥ.

Ένας ταλαίπωρος ασφαλισμένος του Οργανισμού, προσερχόμενος στον συμβεβλημένο οφθαλμίατρο όχι για να… παραγγείλλει φρέντο εσπρέσσο μέτριο, αλλά για να του μετρήσει τη μυωπία, δεν είναι καθόλου απίθανο να ακούσει από τον οφθαλμίατρο του ΕΟΠΥΥ ότι είναι υποχρεωμένος να καταβάλει ένα επιπλέον «μαύρο» ποσό στον γιατρό, το οποίο, βεβαίως, δεν προβλέπεται σε κανέναν νόμο ή κανονισμό, προκειμένου ο οφθαλμίατρος να… θέσει σε λειτουργία τα αναγκαία μηχανήματα για τη μέτρηση της μυωπίας του!

Και οι «φάμπρικες» συνεχίζονται…

 
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ygeia&id=35350
 
Θέλει μόνο «το καλό μας» ο γιατρός;
του Τάκη Μίχα
mixas-takhs-thumbΗ πρόσφατη ιστορία με τον γιατρό στον Ευαγγελισμό, οι καθημερινές πλέον ιστορίες με το «φακελάκι» (βλ. εξαιρετικό άρθρο του Βασίλη Βενιζέλου) και οι άπειρες -δηλωμένες και κυρίως μη δηλωμένες- περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας (malpractice) εμπεδώνουν μία άκρως αρνητική εικόνα για τον ιατρικό κλάδο στην Ελλάδα.

Η κοινή γνώμη θορυβήθηκε πρόσφατα όταν πληροφορήθηκε ότι διευθυντής του δημόσιου νοσοκομείου άφησε έναν ασθενή να πεθάνει επειδή δεν του έδινε «φακελάκι». Προσωπικά νομίζω ότι αυτό δεν ήταν το χειρότερο που μπορούσε να είχε συμβεί στον μακαρίτη. Ακόμα χειρότερο θα ήταν αν τον είχε εγχειρήσει ο εν λόγω γιατρός και του είχε αφήσει συνειδητά μερικά κουσούρια για να μπορεί να τον «αρμέγει» μερικά χρόνια ακόμα.

Όλα αυτά είναι φυσικά η κορυφή του παγόβουνου. Αν οι Έλληνες ήσαν περισσότερο συνειδητοποιημένοι για τα δικαιώματά τους, τα δικαστήρια δεν θα πρόφταιναν να δικάζουν περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας και διαφθοράς και οι δικηγόροι που ειδικεύονταν σε αυτό τον τομέα θα έκαναν χρυσές δουλειές. Όμως δυστυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι περιπτώσεις δικαστικών διώξεων ιατρών κινούνται σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα ενώ οι αποζημιώσεις για περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας που δίνουν τα δικαστήρια ούτε κατά διάνοια προσεγγίζουν τα αμερικανικά επίπεδα, όπως θα έπρεπε!

Η βάση του προβλήματος βρίσκεται στη σχέση του πολίτη με τον γιατρό. Στην Ελλάδα εξακολουθεί να επικρατεί μία ρομαντική και τελείως εξωπραγματική αντίληψη ότι ο γιατρός έχει ως κύριο κίνητρο των πράξεών του τη βελτίωση της κατάστασης του ασθενούς και όχι τη βελτίωση της δικής του κατάστασης. Ενώ δεχόμαστε για όλους τους άλλους εργαζομένους -τον μπακάλη, τον υδραυλικό κ.λπ.- ότι λειτουργούν στη βάση ιδιοτελών κριτηρίων, δεν δεχόμαστε το ίδιο για τον γιατρό και παθαίνουμε σοκ όταν η πραγματικότητα μας διαψεύδει.

Αυτό πρέπει να αλλάξει. Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον γιατρό όπως ακριβώς τον μπακάλη της γειτονιάς – δηλαδή ως κάποιον που άμα δεν προσέξουμε θα ρίξει και μερικές φέτες μπαγιάτικο τυρί στο πακέτο για να το ξεφορτωθεί. Με άλλα λόγια η σχέση γιατρού-ασθενούς θα πρέπει να προσδιορισθεί όπως ακριβώς είναι :Αντιπαραθετική (adversarial). Ο γιατρός θέλει να μεγιστοποιήσει τα έσοδά του με όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο και ο ασθενής θέλει να διασφαλίσει την υγεία του με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος. Όσο δεν δεχόμαστε αυτή την πραγματικότητα και εξακολουθούμε να βαυκαλιζόμαστε με μύθους, τόσο περισσότερο αποδυναμώνουμε τη θέση του ασθενούς.

Η οποία είναι ήδη πολύ αποδυναμωμένη ιδιαίτερα στον τομέα της πληροφόρησης. Είναι απίστευτο το σκοτάδι αδιαφάνειας στο οποίο ζει ο ασθενής στην Ελλάδα και εντός του οποίου καλείται να κάνει τις επιλογές του. Έτσι π.χ. ούτε μια ασφαλιστική εταιρεία ή θεραπευτήριο δεν δημοσιοποιεί τα βιογραφικά των συμβαλλόμενων ιατρών ούτε φυσικά ανοίγει ιστοσελίδες όπου οι πολίτες μπορούν να πληροφορούν αλλήλους για τις εμπειρίες που είχαν με διάφορους γιατρούς. Και φυσικά είναι αδιανόητο κάποιος ασθενής που πρόκειται να εγχειρισθεί να ζητήσει από την ασφαλιστική εταιρεία ή θεραπευτήριο το αναλυτικό ιστορικό αναλόγων εγχειρήσεων που έχουν κάνει οι διάφοροι συμβαλλόμενοι χειρουργοί έτσι ώστε να έχει κάποια ορθολογική βάση επιλογής. Ούτε φυσικά από ό,τι γνωρίζω θα δεχτεί κανένα θεραπευτήριο το αίτημα του ασθενούς για βιντεοσκόπηση της επέμβασης έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι π.χ. πράγματι ο χρυσοπληρωμένος «κ. καθηγητής» έκανε την επέμβαση και όχι κάποιος βοηθός του τη στιγμή που ο «κ. καθηγητής» είτε χαριεντιζόταν με τις νοσοκόμες είτε επικοινωνούσε με το συνεργείο για να μάθει αν το 4Χ4 του θα είναι έτοιμο το Σάββατο για τον Παρνασσό…

Όλη αυτή η αδιαφάνεια που καλύπτει τις σχέσεις ιατρού-ασθενούς, παραπέμπει στην αδυναμία μας να δεχθούμε ότι η σχέση είναι από τη φύση της αντιπαραθετική (adversarial) και κατά συνέπεια ότι για να βρεθεί το σημείο ισορροπίας που θα ικανοποιεί και τα δύο μέρη θα πρέπει όλες οι πληροφορίες που επηρεάζουν τη σχέση να είναι όσο το δυνατόν προσβάσιμες και στα δύο μέρη.

Διατηρώντας τον καταστροφικό μύθο ότι ο γιατρός έχει στον νου του «το καλό» του ασθενούς απλά οδηγεί στον ευνουχισμό της πληροφόρησης του ασθενούς. Διότι ποιον λόγο έχει ο ασθενής να χρειάζεται πληροφόρηση όταν εξ ορισμού ο γιατρός φροντίζει «για το καλό» του;

 

Σχόλια στο facebook

Σχόλια

Υποβολή σχολίου